Als voorbeeld, zei 41 percent van artsen in de vroegere studie zij eigenlijk een minder belangrijke fout aan geduldig maar slechts 18 percent van artsen in de huidige studie hadden onthuld zeiden zij een minder belangrijke fout aan het hun ziekenhuis hadden gemeld.
„Samen genomen, wijzen de bevindingen erop dat de artsen meer ervaring sprekend aan patiënten over medische fouten dan meldend hen aan de ziekenhuizen hebben,“ bovengenoemde Kaldjian, die ook directeur van het Programma van de universiteit in Biomedische Ethiek en Medische Menswetenschappen is.
„Het kan zijn dat de artsen het belangrijker vinden of zinvol om aan patiënten over fouten te spreken en kan niet zien aangezien veel waarde in het meedelen van de zelfde fouten aan een rapporteringssysteem,“ hij toevoegde.
Kaldjian wijst erop dat het onthullen van fouten aan patiënten rechtstreeks op geduldige zorg in real time, terwijl het melden van fouten aan instellingen wordt geleid naar het verbeteren van de zorg van toekomstige patiënten betrekking heeft. „Het is belangrijk dat wij proberen om een manier te vinden om beide soorten foutenmededeling te verwezenlijken,“ hij zei.
Kaldjian en de mede-onderzoekers ontvingen onderzoeksreacties van 338 artsendeelnemers van verschillende gebieden in de Verenigde Staten. Onder hen, zeiden 73 percenten zij aan hun instelling een hypothetische fout resulterend in minder belangrijk kwaad zouden melden, en 92 percenten zeiden zij een hypothetische fout resulterend in belangrijk kwaad zouden melden. Nochtans, in werkelijkheid hebben weinig artsen een minder belangrijke fout gemeld -- 18 percenten -- of een belangrijke fout -- 4 percenten - aan het hun ziekenhuis. Bovendien erkenden 17 percenten meldend geen daadwerkelijke minder belangrijke fout en 4 percenten erkenden meldend geen daadwerkelijke belangrijke fout.
De discrepantie tussen houding en actie is bijzonder opmerkelijk, bovengenoemde Kaldjian, gezien het onderzoek aantoonde dat 84 percent van artsen gelooft fout de rapportering de kwaliteit van zorg kan verbeteren.
Het antwoord op het hiaat kan gedeeltelijk in andere bevindingen van het onderzoek liggen, nam van hij nota: Slechts 55 percent van de ondervraagden wist het hoe te om fouten te melden, en slechts 39 percenten wisten welke soorten fouten aan rapport.
Het „feit dat bijna elke arts waarschijnlijk zal een minder belangrijke fout op wat punt in zijn of haar die carrière maken, samen met het gebrek aan begrip wordt genomen op hoe en op wat rapporteren, wijst moeten wij verduidelijken welke fouten zouden moeten worden gemeld en hoe te om hen te melden,“ hij zeiden.
Zei van de helft van ondervraagden zij fouten zouden melden als zij wisten zij terugkoppelen zouden ontvangen, en de individuen die in misdrijfgevallen waren geïmpliceerdm niet minder waarschijnlijk zouden hypothetische fouten melden.
„Terwijl het dat aanmoedigend is zelfs de artsen die zijn vervolgd zijn nog geneigd om fouten te melden, is er nog wijdverspreide zorg dat om het even welke onthulling een arts op risico van misdrijfproces zou kunnen zetten,“ bovengenoemde Kaldjian.
Bovendien wezen de studieresultaten erop dat de vroegere ervaring van een arts met het melden van medische fouten aan het zijn of haar ziekenhuis scheen om het melden van gedrag te versterken. De ondervraagden die eigenlijk een minder belangrijke medische fout in het verleden hadden gemeld zouden eerder erop wijzen dat zij hypothetische fouten zouden melden.
Kaldjian zei dat terwijl de studieresultaten niet aan non-teaching ziekenhuizen kunnen veralgemenen, de geduldige veiligheidsbeweging die in volledige kracht duidelijk rond 2000 kwam afhangt van hoe de medische fouten of de fouten worden behandeld.
„Wij kunnen een systeem bevestigen slechts als wij wat verkeerd is,“ hij zeiden weten. „Wij verzamelen informatie over fouten om systemen te verbeteren en fouten te verminderen. Als een arts geen fout meldt, dan missen wij een kans om potentieel belangrijke informatie over gezondheidszorglevering te verzamelen, en de capaciteit wordt te verbeteren gecompromitteerd.
„Wij zouden ook moeten erkennen dat de bereidheid van een arts over fouten ongecompliceerd te zijn van hun geloven over fouten en waarde van foutenmededeling afhangt, zodat zouden wij creatief over manieren moeten denken om werkers uit de gezondheidszorg aan te moedigen om op de persoonlijke en professionele verplichtingen te trekken die fout kunnen motiveren rapporterend in het midden van compenserende druk,“ hij toevoegden.
###
De studie werd gefinancierd door het Programma van de Geleerden van de Faculteit van de Arts van Robert Wood Johnson Foundation's Generalist door een toelage aan Kaldjian.
Bovendien impliceerde de studie onderzoekers in de praktijk met het Centrum voor Onderzoek naar de Tenuitvoerlegging van Innovatieve Strategieën bij het Ministerie van het Systeem van de Gezondheidszorg van de Stad van Iowa van de Zaken van Veteranen; Het ziekenhuis van St. Raphael in New Haven, Conn. ; De Universitaire School van Yale van Geneeskunde; en de Universiteit van de Staat Penn van Geneeskunde en Medisch Centrum Hershey.
DE BRON VAN HET VERHAAL: Universiteit van Relaties van de Wetenschap van de Gezondheid van Iowa, 5137 Westlawn, de Stad van Iowa, Iowa 52242-1178
Versie op de verwante studie van Mei 2007: http://www.news-releases.uiowa.edu/2007/May/051007studymederrors.html |
